Jednak nie zawsze tak było.
Jeszcze pod koniec XX wieku grafika zdobiąca legendarny album Dream Theater pt. "Images and Words" z 1992 roku, pozwalała uwierzyć, że świat to tajemnicze i piękne miejsce. Życie było wtedy przygodą – gotową, aby ją przeżywać. Czy więc dziś staliśmy się niewolnikami niepewnego jutra, smutnego, pogrążonego w półmrokach gnijącej kondycji współczesnego człowieka?
Konceptualne analogie pomiędzy kultowym albumem Dream Theater sprzed ponad trzydziestu lat, a tegorocznym dziełem kończą się na poziomie grafiki. Pomimo, że na tych dwóch krążkach skład zespołu różni się tylko o jedną osobę, to muzycznie dziś zupełnie inny teatr marzeń, niż w czasach analogowych. W międzyczasie najpierw odszedł, a następnie po szesnastu latach do kapeli powrócił jej syn marnotrawny, fantastyczny drummer Mike Portnoy. Dlatego też jego obecność w zespole podkręciła oczekiwania fanów do nieomalże rozmiarów absurdu. Warto jednak miarę tych oczekiwań przenieść na kondycję metalu progresywnego w ostatnich latach i samego Dream Theater. Gatunek ma się nieźle, również kapela, ale czy na dystansie ostatnich szesnastu lat ukazał się na rynku album, któremu możemy z czystym sumieniem przypisać status klasyka? Nie. Podobnie jest w przypadku szesnastego albumu studyjnego Dream Theater. Mierząc się z nim trudno o wrażenie, że mamy do czynienia z potencjalnym klasykiem. To kolejne naprawdę solidne dzieło w prog metalowej dyskografii Amerykanów. Aż tyle i tylko tyle.
Wielkie są tu tylko momenty.
Sama koncepcja odwzorowania marzeń sennych, która stanowi motyw przewodni albumu „Parasomnia” wydaje się interesującym zabiegiem, choć w przeszłości muzycy Dream Theater podejmowali się już podobnych tematów. Warto wspomnieć sesję psychoterapeutyczną na krążku "Metropolis pt. 2: Scenes from a Memory" z 1999 roku. Funkcjonowanie człowieka w różnych wymiarach rzeczywistości to częsty obiekt narracji amerykańskich gigantów prog metalu. Zresztą na dystansie albumu "Parasomnia" tym razem już w warstwie muzycznej daje się usłyszeć mocne nawiązanie do nagrań zespołu z okresu właśnie pomiędzy płytami "Metropolis pt. 2: Scenes from a Memory" a "Black Clouds & Silver Linings" z 2009 roku, czyli fantastycznej dekady zarówno dla Dream Theater, jak również metalu progresywnego. Wielkie założenia i forma muzycznego sentymentalizmu nie są w stanie jednak napisać albumu, o którym za kolejną dekadę będziemy mówili jako o kamieniu milowym prog metalu. Bez wątpienia „Parasomnia” to udany album, znacznie lepszy od ostatnich nagrań Dream Theater, ale klasykiem na pewno nie będzie. Nawet nie próbuje do tego miana aspirować.
Wróćmy do momentów. Dla nich warto zostać na dłużej z albumem "Parasomnia". Mam tu na myśli świetne, porozciągane solówki gitarowe Johna Petrucciego, które często zagrane na rockową modłę ("Dead Asleep", "The Shadow Man Incident") tworzą fantastyczny efekt dialogu metalowego drapieżnika z uduchowioną warstwą jego duszy. Petrucci w gitarowych riffach brzmi dziko i żywiołowo, ale jego wszelkie wirtuozerskie popisy na poziomie gitarowych solówek to czysta wirtuozeria przy której będą rozpływać się fani gitary. W sumie więc okazuje się, że ten znakomity amerykański gitarzysta nie stracił nic ze swojej świeżości i kreatywności. Świetnie, że muzycy Dream Theater znowu potrafią przyspieszyć i zagrać mocniej w swoim charakterystycznym stylu. Wszakże na ostatnich nagraniach trochę mi brakowało tych zadziornych riffów gitarowych i partii perkusji, jakie można odnaleźć w wielu fragmentach nowego dzieła Dream Theater ("In the Arms of Morpheus", "Midnight Messiah", "The Shadow Man Incident").
W kolekcji utworów tworzących album "Parasomnia" znalazły się także standardy wypracowane przez zespół w składzie z poprzednim perkusistą Mikiem Manginim. Kompozycja "Night Terror", będąca rodzajem kompromisu pomiędzy metalowym rzemiosłem a klawiszowymi labiryntami, nieco podszyta nazbyt pompatycznymi zagrywkami, to pozycja typowa dla ostatnich płyt zespołu. Mało odkrywcza, choć znowu zwieńczona efektownymi solówkami gitarowymi Petrucciego - pierwszą zagraną w formie "schodkowej", następnie drugą w zapętlonej "wężowej" konwencji. Petrucci w Dream Theater był zawsze, teraz ponownie wsparty charakterem Portnoya i precyzją Rudessa, znowu sprawia, że kapela błyszczy bardziej, niż zwykle. Do tego dochodzą świetne urozmaicenia pod postacią monologów, dialogów i efektów dźwiękowych, tworzących atmosferę snu, w którym znalazła się główna bohaterka albumu. W tym śnie nie brakuje subtelności (wspaniała ballada "Bend the Clock"), czy też chaosu ("Broken Man")... chciałoby się powiedzieć: "Jak to we śnie".
W sumie więc "Parasomnia" to materiał przemyślany od strony konceptualnej. Historie z pogranicza jawy i snu w wykonaniu artystów metalu progresywnego brzmią atrakcyjnie i w dużym stopniu odświeżają nieco już przebrzmiałe pomysły Dream Theater, które to kapela prezentowała na ostatnich albumach. Powrót Mike'a Portnoya wiążę się z odważną próbą wskrzeszenia najlepszych patentów w dyskografii kapeli. Nie znajdziemy tu, co prawda, utworów, które staną się standardem zespołu, ale to z pewnością jeden z najlepszych albumów nagranych przez Dream Theater od szesnastu lat. Przede wszystkim chcę wierzyć, że "Parasomnia" to ostatnia faza snu przed albumem, którym Amerykanie zdołają jeszcze naprawdę zatrząsnąć światem, a ten ich wielki prog metalowy świat się nie starzeje.
Ocena: 7/10
_MEMOpozmroku  Tracklista: 1. In the Arms of Morpheus 2. Night Terror 3. A Broken Man 4. Dead Asleep 5. Midnight Messiah 6. Are We Dreaming? 7. Bend the Clock 8. The Shadow Man Incident Produkcja: John Petrucci Dystrybucja: Inside Out Music Kraj: USA Rok wydania: 2025 | |
| Gatunek: Metal Progresywny | |
Podsumowując: "To kolejne naprawdę solidne dzieło w prog metalowej dyskografii Amerykanów. Aż tyle i tylko tyle. [...] Wielkie są tu tylko momenty"
Konrad Sebastian Morawski
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz